Endocrinologie en de werking van hormonen

In vergelijking met andere organen van het lichaam zijn de endocriene organe erg klein. Om 1 kg hormoonproducerende organen te verzamelen, zijn alle endocriene weefsels. Toch hebben de hormonen zeer veel invloed op de functies van het lichaam. Een gebrek aan een hormoon leidt snel tot ziekte. De wetenschappelijke studie die de werking van hormonen onderzoekt, is endocrinologie. In deze special staan links naar artikelen die kort de hormonen van het lichaam beschrijven.

Wat zijn hormonen?

Hormonen beïnvloeden de celfunctie door een interactie met receptoren aan te gaan. Deze receptoren kunnen zich op, of in het celmembraan bevinden, zoals bij de eiwitten/peptidenhormonen en catecholamines. De receptoren kunnen zich ook in de cel bevinden. De receptoren bevinden zich dan in het cytoplasma, of in de celkern. Steroid- en schildklierhormonen gaan een interactie aan met de receptoren die in de cel liggen.

Hoe werkt een hormoon?

De intercellulaire communicatie en functie wordt door de extracellulaire vloeistof op verschillende manieren beïnvloed. Neuraal door neurotransmitters, endocrien door hormonen, neuro-endocrien waarbij neurohormonen de celfunctie beinvloeden, paracrien waarbij celproducten nabij gelegen cellen beïnvloeden en autocrien waarbij de cel stoffen maakt, die de eigen celfuncties beïnvloeden.

Productie en werking van schildklierhormonen

De schildklier bestaat uit een groot aantal follikels. Elke follikel is omgeven door een enkele laag cellen. Deze cellen zij gevuld met een eiwitachtig materiaal wat colloïd wordt genoemd. Het hoofdbestanddeel van colloïd is het grote glycoproteine thyroglobuline. Deze stof bevat de schildklierhormonen in molecuulverbinding. Nadat schildklierhormonen de cel binnen komen, binden ze aan de receptoren van de celkern. Het hormoon-receptorcomplex bindt aan DNA en stimuleert of inhibeert een groot aantal genen. Dit leidt tot een groot aantal veranderingen in enzym- en celfunctie. I